moonyforever

วันนี้มูนนี่จะขอนำเสนอแมลงอีกชนิดหนึ่งซึ่งมีการพรางตัวที่น่าอัศจรรย์ ซึ่งเราจะไม่มีทางหามันได้พบ หากไม่ตั้งใจมองให้ดี

แมลงชนิดนี้คือ มอธสีน้ำตาล

A Double Defence

การป้องกันสองชั้น

 

มอธน้ำตาล (The Buff Tip Moth) หรือ [Phalera bucephala]  เป็นแมลงที่มักจะพบได้บนพื้นดิน ลำตัวของมันจะถูกปกป้องด้วยปีกสีเทาเหลือบเงิน ขนละเอียดสีน้ำตาลอ่อนบริเวณช่วงอกด้านบนและปลายปีกมีลวดลายคล้ายกิ่งไม้หัก มันช่วงลวงตาเหล่านักล่าได้เป็นอย่างดีเพราะเพียงแค่มองเผินๆ มอธชนิดนี้จะดูเหมือนกิ่งไม้หักที่ตกอยู่บนพื้นเท่านั้น และหากการลวงตาครั้งแรกไม่ได้ผล มอธน้ำตาลยังมีไม้เด็ดในการป้องกันตัวอีกชั้นนั่นก็คือมันจะพ่นมูลเข้าใส่ศัตรูและอาศัยช่วงจังหวะที่ผู้ล่ากำลังมึนงงบินหนีไป

 

 

 ดัวอ่อนของมอธน้ำตาลคือหนอนสีน้ำตาลที่มีขนแข็งขึ้นรอบตัว มันจะอาศัยอยู่ตามใบไม้ ด้วยรสชาติที่แย่รวมทั้งอาการระคายเคืองหากเผลอกินหนอนชนิดนี้เข้าไปทำให้หนอนมอธสีน้ำตาลปลอดภัยจากเหล่านักล่า ประกอบกับสีดำสลับน้ำตาลสดใสของมันก็ประกาศอย่างโจ่งแจ้งแล้วว่า ข้าเป็นหนอนมีพิษ 

edit @ 12 Nov 2009 10:13:15 by moonyforever

วันนี้นั่งค้นหนังสือเพื่อนำมาประกอบการเขียนนิยายเรื่อง ยมทูต รื้อไปจนถึงเล่มล่างสุดก็ไปเจอสมุดภาพเกี่ยวกับแมลงที่น้องนักอ่านคนหนึ่งซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด เลยนั่งดูไปเรื่อยๆ ความสวยงามน่าอัศจรรย์ของภาพทำให้เกิดความคิดว่า น่าจะนำมาให้คนอื่นได้ดูบ้าง เพราะแมลงบางชนิดไม่มีในบ้านเรา และหลายภาพเป็นการถ่ายด้วยเทคนิคพิเศษ

ด้วยความรู้ภาอังกฤษแบบงูๆปลาๆ อาจจะแปลออกมาได้ไม่ดีนัก ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

เริ่มจากสมุดภาพ ซึ่งมีรูปเล่มที่ใหญ่และหนักมาก

คงมองเห็นชื่อเจ้าของผลงานชัดเจนนะคะ

มองจากด้านตรงบ้าง

ต่อไปขอเปิดตัวแขกรับเชิญท่านแรกเลยค่ะ

หัวข้อภาษาอังกฤษว่า

See-through Wings

นำภาพมาเพิ่มให้ชมกันค่ะ

สามารถหาดูได้ โดย search จากคำว่า Glass-Wing Butterflies

edit @ 11 Nov 2009 12:08:16 by moonyforever

และแล้วลมหนาวก็พัดผ่านเข้าสู่ประเทศไทยได้ในที่สุด หลังจากถูกลมมรสุมดันเอาไว้ได้ระยะหนึ่ง อันที่จริงแล้วหากเป็นในสมัยก่อน บ้านเราจะเริ่มหนาวประมาณปลายเดือนตุลาคม เพราะจำได้ว่าตอนเด็กเวลาไปไหว้พระบรมรูปทรงม้าในวันปิยมหาราช ต้องหาผ้าพันคอไปด้วยทุกครั้ง

เมื่อเมืองขยายขึ้น ผู้คนอยู่หนาแน่น แต่ละหลังก็จะติดตั้งเครื่องปรับอากาศเอาไว้ ยังไม่นับการหุงต้มภายในบ้านซึ่งทุกอย่างล้วนแล้วแต่เพิ่มความร้อนให้กับโลกทั้งนั้น รวมถึงบรรดาตึกระฟ้าที่นิยมติดตั้งกระจกทั้งอาคาร เวลาแสงแดดส่องลงมากระทบ มันจะสะท้อนกลับขึ้นไปในท้องฟ้าอีกครั้งรวมทั้งความร้อนด้วย

นี่ยังไม่พูดถึงโรงงานทั้งหลาย เตาเผาขยะ การเผาทุ่งหญ้าในช่วงปลายปี ทุกอย่างล้วนเพิ่มอุณหภูมิให้กับโลกทั้งนั้น ไม่แปลกหรอกที่ฤดูกาลมันจะเปลี่ยนแปลงไป ช่วงระยะเวลาของฤดูหนาวหดสั้นลงในขณะที่ฤดูร้อนยาวนานขึ้น พอถึงหน้าฝนเราจะถูกกระหน่ำด้วยพายุที่รุนแรงมากขึ้นทุกปี

บางครั้งพอได้ยินคนบ่นว่าโลกวิปริต อยากจะบอกเหลือเกินว่า โลกเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่มนุษย์ต่างหากที่ทำให้ทุกอย่างผิดเพี้ยนไป

จะคุยเรื่องลมหนาวกลับไพล่ไปเรื่องวิกฤตโลกร้อนไปเสียอย่างนั้น เคยคิดเหมือนกันนะว่าจะเขียนนิยายเกี่ยวกับภาวะโลกร้อนทำให้ผู้ที่อาศัยอยู่ในโลกคู่ขนานต้องหาทางแก้ไขก่อนที่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินแสนสวยนี้จะเปลี่ยนไป แต่มีบางกลุ่มคิดว่า พวกเขาควรทำอะไรดีระหว่างทำลายเผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งหมด หรือลดความเจริญด้านอารยธรรม แต่พล็อตแบบนี้ต้องแน่นข้อมูลมากๆ แฟนตาซีใช่ว่าสักแต่จะเขียนอะไรลงไปก็ได้ กว่าจะวางเรื่องดึงทุกอย่างให้เกี่ยวเนื่องกันเล่นเอาปวดหัว แต่ก็นะ งานแบบนี้คนนิยมอ่านน้อยกว่าพวกลอกเกมส์ การ์ตูนแยะ

ช่างเถอะ มาว่ากันเรื่องลมหนาวดีกว่า

เนื่องจากบ้านมูนนี่อยู่เขตชานเมือง ดังนั้นอากาศจึงค่อนข้างดี แถมเป็นที่โล่ง พอถึงฤดูหนาวทีไรลมจะแรงมาก แถมอากาศยังเย็นดีซะด้วย เหมาะแก่การงัดเสื้อหนาวสวยๆมาใส่มาก

ที่ชอบอย่างหนึ่งก็คือเมือ่เปลี่ยนฤดู ทุกอย่างรอบตัวก็มีการเปลี่ยนแปลง อย่างสวนผักที่มีอยู่ดาษดื่นในแถบนั้นต่างเริ่มปรับหน้าดิน เพื่อเตรียมลงพืชผลในรุ่นต่อไป

ชมภาพกันหน่อย ถ่ายจากกล้องมือถือคงไม่แจ่มเท่าไหร่นัก แต่สะดวกเวลาไปไหนมาไหนเจออะไรก็บันทึกได้ทันที

เชื่อไหมว่าในสองสามวันแรกอากาศเย็นจัดจนนกต้องลงมาอาบแดดกัน ที่มากที่สุดเห็นจะเป็นนกเขาเล็ก บางครั้งมากันทั้งครอบครัวผลัดกันไซ้ขนระหว่างอาบแดด เห็นแล้วน่ารักดี

รูปเล็กไปนิดเพราะเขามาเกาะรั้วบ้าน ต้องแอบที่จากด้านในแล้วซูม กลัวเขาตกใจ

ตอนเช้าอากาศดี มูนนี่มักพาเงินยวง สุนัขยอร์คเชียที่เลี้ยงไว้ไปเดินเล่นที่สนามของหมู่บ้าน ช่วงนี้ต้นไม้บางชนิดเริ่มผลัดใบ เวลามันร่วงพรูลงจากต้นตอนลมพัดเป็นภาพที่น่าดูมาก ใบนี้ดูเหมือนจะมาจากต้นตะแบก เห็นรูปทรงกับรูปแบบแล้วถูกใจเลยบันทึกภาพเก็บไว้ เสียดายที่เป็นกล้องจากมือถือเลยไม่สวยเท่าไหร่นัก

ทางหมู่บ้านได้สร้างพระพุทธรูปไว้กลางสนามด้วย หนึ่งเพื่อให้ผู้คนได้สักการะบูชา สองเพื่อความเป็นสิริมงคลและสาม เพื่อเตือนใจวัยรุ่นชายหญิงที่มักจะมาทำอะไรกันในสนามตอนกลางคืนว่า ให้รู้จักเกรงใจพระเจ้ากันบ้าง พวก uppree

ตอนเดินผ่าน บรรยากาศเงียบสงบดี แถมมุมที่เห็นให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังเดินไปหาความสงบ เลยบันทึกภาพไว้

วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า ขอไปเขียนนิยายเรื่องใหม่สักบท แอบโฆษณานิดว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับการผจญภัย เรื่อง ศึกแม่มดมหัศจรรย์

edit @ 7 Nov 2009 09:03:06 by moonyforever

edit @ 7 Nov 2009 09:04:18 by moonyforever

วันนี้บ้านพี่ได้มีโอกาสต้อนรับนิสิตแพทย์จุฬาฯซึ่งได้คุณพ่อของพี่เป็นอาจารย์ใหญ่ค่ะ
มากันทั้งหมดหกคน หญิงสอง ชายสี่

ตอนแรกนึกว่าน้องเขาคงนิ่งๆไม่พูดไม่จา แต่ปรากฏว่าทุกคนน่ารักมาก

น้องนิสิตแพทย์บอกว่าการมาเยี่ยมบ้านครอบครัวของผู้บริจาคร่างกายถือเป็นโครงงานหนึ่งซึ่งต้องทำ เพื่อเป็นการทำความรู้จักและแสดงความเคารพต่ออาจารย์ใหญ่ด้วย

พวกน้องๆมาถึงราวเก้าโมงครึ่ง ที่พี่ประทับใจอีกอย่างหนึ่งก็คือ น้องเขามาแท็กซี่ค่ะ

ตอนแรกคิดว่าคงขับรถมากันเอง แต่พอเห็นแบบนั้นแล้ว ให้ความรู้สึกที่ดีมากจริงๆ ไม่รู้สิคะ เหมือนน้องกลุ่มนี้เขาตั้งใจที่จะศึกษาวิชาแพทย์มากกว่าค่านิยม แถมการพูดคุยก็น่ารัก ทั้งแสดงความคิดเห็นและรับฟังคุณแม่กับพี่พูดด้วย

พี่ต้องทำเบลอนะคะเพราะต้องสงวนสิทธิส่วนบุคคลของน้องๆ

ทุกคนนั่งพับเพียบเรียบร้อยและตั้งใจฟังคำสอนของแม่ แม้การนั่งแบบนี้จะเมื่อยมากจนพวกพี่สงสารบอกให้ขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้เถอะ แต่ทุกคนก็ยังยืนกรานที่จะนั่ง จากนั้นน้องก็มอบกระเช้าผลไม้และพระเกี้ยวคริสตัลให้คุณแม่ค่ะ

พี่ไม่แน่ใจว่คือพระเกี้ยวหรือเปล่า แต่คิดว่าใช่ ตอนเห็นนี่อึ้งเลยเพราะรู้ว่าของพวกนี้ค่อนข้างมีราคาแพง แค่มาเยี่ยมก็ดีใจมากพอแล้วไม่น่าเสียเงินซื้อของมาเลย

ตอนนี้พระเกี้ยวขึ้นไปอยู่หน้าหิ้งพระแล้วค่ะ

จากนั้นพี่ก็ให้คุณแม่มอบหนังสือไปประมาณห้าหรือหกเล่ม ไม่แน่ใจ แม่บอกว่าพี่เป็นคนเขียน ทุกคนทำหน้าแบบอึ้งหันมามองพร้อมกัน เห็นแล้วน่ารักเป็นธรรมชาติดี มีคนหนึ่งสนใจมากเพราะอยากเป็นนักเขียน แถมอ่านเชอร์ล็อค โฮล์ม ฉบับที่ อ.สายสุวรรณแปลด้วย แบบนี้คอเดียวกัน

น้องๆคนอื่นก็คุยเรื่องที่ถนัดและมีการสัมภาษณ์น้องสาวพี่เรื่องความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริจาคร่างกายรวมทั้งมุมมองและความรู้สึกหากรู้ว่านิสิตหรือนักศึกษาไม่ให้ความเคารพร่างของอาจารย์ใหญ่ ซึ่งน้องสาวของพี่ก็ได้ให้ข้อคิดที่ดีไว้หลายข้อเลยล่ะ

จากนั้นก็ทานของว่างกับน้ำหวาน ระหว่างนั้นพี่ก็กรอกเอกสารการบริจาคร่างกาย สรุปคือวันนี้ครอบครัวพี่บริจาคร่างกายกันทุกคนเพราะประทับใจน้องนิสิตกลุ่มนี้มาก ทุกคนมีความสุภาพ อ่อนน้อม ให้เกียรติและเคารพผู้อื่น มีความตั้งในใฝ่เรียนกันอย่างจริงจังไม่ได้ทำท่า ข้าคือหมอ เลยสักนิด

ที่บริจาค ไม่ได้กลัวหรือคิดเลยว่าชาติหน้าเราจะมีอวัยวะไม่ครบ เพราะพี่คิดว่าหากเป็นอย่างนั้นจริงก็น่าจะมากจากบาปที่เรากระทำในชาตินี้ต่างหาก การบริจาคร่างกายถือเป็นกุศลสูงสุดเพราะเราละทิ้งสังขารอันเสมือนเป็นสิ่งยึดติดสำคัญ ละความวุ่นวายยุ่งเหยิงอันจะเกิดยามรุ่นลูกหลานต้องมาจัดเตรียมงานให้ ที่สำคัญแพทย์จะได้ใช้ร่างกายของเราในการศึกษาเพื่อนำไปช่วยเหลือผู้อื่นให้รอดชีวิต นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด

ทุกวันนี้นิสิต นักศึกษาแพทย์อีกหลายสถาบันยังขาดแคลนอาจารย์ใหญ่ หากใครละสิ่งติดยึด ละยศฐาบรรดาศักดิ์ ละกิเลสทั้งหลายได้อย่างแท้จริงแล้ว มาบริจาคร่างกายกันเถอะค่ะ เพราะนี่เป็นการกระทำซึ่งได้กุศลสูงที่สุด

edit @ 2 Nov 2009 08:07:27 by moonyforever

นั่งดูพวกเว็บบอร์ดกับข่าวบันเทิงเห็นเด็กๆคึกคักเรื่องวันฮาโลวีนแล้วนึกอยากจะย้อนตัวเองกลับไปซัก15ปี สมัยเราเป็นวัยรุ่นไม่มีเทศกาลแบบนี้หรอก หรือถึงมีก็เป็นกลุ่มชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในเมืองไทยมากกว่า ออกจากบ้านก็มักไปกับครอบครัวซึ่งไม่พ้นดูไฟประดับวันเฉลิมกับลอยกระทง

แต่ถึงจะอายุค่อนข้างมากฃนิดพ้นวัยรุ่นตอนปลายไปไกลโข แต่ความรักสนุกก็ยังคงมีอยู่ มีหลายครั้งที่แต่งคอสไปแจมกับเด็กๆ ใครจะมองยังไงไม่สนใจหรอก ช่วงชีวิตมนุษย์มันสั้นนัก ขอสิ่งที่เราชอบดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ไปสร้างความเดือดร้อนรำคาญใจให้กับใคร

กลับมาที่ฮาโลวีนอีกครั้ง บางคนก็กระแนะกระแหนว่าเห่ออะไรกับงานปล่อยผีของฝรั่งแล้วงัดงานประเพณีไทยขึ้นมาอวดภูมิประชดประชัน โดยส่วนตัวไม่คิดว่าเด็กจะบ้าเห่อ แต่เขาสนุกในเทศกาลนั้นและบางคนก็รู้ที่มาของประเพณีเหล่าดี แทนที่จะไปด่าทอต่อต้าน เราหันมาปรับประเพณีบางอย่างให้ทันสมัยขึ้นจะดีกว่าไหม ไม่ใช่ตะบี้ตะบันอนุรักษ์นิยมโดยปล่อยให้วัฒนธรรมชาติกลายเป็นของคร่ำครึจนเด็กรุ่นใหม่พากันเมิน

มูนนี่มีหลานสาวน่ารักแค่คนเดียว สอนให้เขาเข้าใจทุกอย่างด้วยเหตุผล ไม่มีการปิดบังข้อมูล ถามอะไรก็หาคำตอบที่เหมาะกับวัยเขามาอธิบาย ชนิดสอนให้เขารู้จักเล่นกรรไกรตั้งแต่สามขวบ บางคนอาจจะคิดว่าบ้าไปแล้ว ก็คงใข่แต่อย่าลืมว่าวิสัยเด็กยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ยังไงเขาก็หาทางแอบเล่นจนได้ วิธีสอนเขาให้ใช้ก็ไม่มีอะไร จับกรรไกรมาหนีบเนื้อเขาเบาๆแล้วถามว่าเจ็บไหม จากนั้นค่อยอธิบายว่านี่แหละคือสาเหตุที่ป้าไม่ให้เล่น เพราะเราต้องระวังให้มากๆ ตั้งแต่นั้นเขาก็ใช้กรรไกรอย่างระวัง

สิ่งเดียวที่ไม่เคยให้หลานหัดก็คือมีดโกนกับคัตเตอร์ เราเฉือนของหนาๆให้เขาดูและบอกว่ายังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง

กลับมาที่ฮาโลวีนอีกครั้ง โรงเรียนพิเศษของหลานอนุญาตให้เด็กๆแต่งตัวแบบฮาโลวีนไปเรียนได้ซึ่งหลานเองก็ตื่นเต้นมาก ประกอบกับอาคนสวยที่อยู่ต่างประเทศส่งชุดมาให้จากลอนดอน ทำให้แป้งร่ำตื่นเต้นเป็นทวีคูณรีบมาบ้านย่าตั้งแต่ไก่ยังไม่ขัน ก็ช่วยกันอาบน้ำแต่งหน้าแต่งตัวให้เขา ออกมาน่ารักทีเดียว

ชุดไม่ต้องหรูหรามากเพราะเด็กมีความน่ารักในตัวอยู่แล้ว ถ้ามีเวลาก็มักจะพาหลานสาวคนนี้ไปงานคอสต่างๆซึ่งเขาชอบมาก เพราะได้แสดงออก ได้แต่งตัวแต่อยู่ในความดูแลของเราตลอดเวลา ดีกว่าให้ไปนั่งกองหน้าคอมพิวเตอร์เล่นเกมส์หรือดูแต่การ์ตูน

ส่วนตัวป้าไปซ่าที่ไหนไม่ได้เพราะต้องเร่งทำงาน เลยทำได้แค่วาดรูปไปแปะตามบอร์ดให้เข้ากับเทศกาลเท่านั้น ซึ่งตัวหนูน้อยก็ไม่พ้นมาจากตัวละครในนิยายของตัวเองนั่นก็คือ วลาร์ดกับวูล์ฟ เพียงแต่วาดให้พวกเขาเป็นเด็กเท่านั้น หลานสาวเห็นแล้วชอบมาก บอกให้ไปทำเป็นลายหมอนที่เขาอยากได้ให้ด้วย

เว็บบอร์ดที่นำไปแปะก็ที่ http://gayamoony.deviantart.com/ 

กับ www.fantasygaya.com 

และถ้าใครชอบรูปแบบ ลองแวะไปดูที่นี่ได้ค่ะ

http://www.siamnethost.com/

edit @ 30 Oct 2009 09:06:13 by moonyforever